Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ, ΜΕΤΑ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ


Βρέθηκα στο χωριό μου - είμαι ένας χωριάτης που λέει κι η γυναίκα μου που γεννήθηκε μπροστά στην ..άσφαλτο... - σε παρέα με φίλους και συγγενείς που τρέφουν ανησυχίες για τα κοινά αλλά όλο είναι στην απ' έξω κι αφήνουν τα κομματόσκυλα να αλωνίζουν και να κάνουν την δουλειά τους, την ώρα που τα δικά τους παιδιά φεύγουν στο εξωτερικό...
Τους κοιτούσα και δεν μιλούσα ώσπου ο ξάδερφός μου που πλέον βρίσκεται στο Μόναχο της Γερμανίας, με παρότρυνε να πω κι εγώ την γνώμη μου...
Κι είπα κι εγώ αυτάρεσκα - άλλο που δεν θέλει, μια πλευρά του εαυτού μου... - ενώ όλοι με κοιτούσαν και κρέμονταν από τα χείλη μου... (πλάκα κάνω - στην καθημερινότητα δεν μου δίνει κανείς σημασία, ευτυχώς...)


Παιδιά, δεν φτάσαμε τυχαία εδώ που φτάσαμε... Τα καλά τα χρόνια όποιος ήθελε έμπαινε στο δημόσιο αρκεί να γραφτεί σε ένα κόμμα και να δηλώσει υποταγή στον τοπικό κομματικό άρχοντα. Οι πιο ικανοί κάνανε δικές τους δουλειές που οι περισσότερες πήγαιναν καλά με το δανεικό χρήμα και δεν μας ένοιαζε τίποτε. Υπήρχε και μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων που πάντα ήταν πιο μαζεμένοι κι είχαν σχέση συνήθως με την θρησκεία, οι οποίοι ζούσαν ομφαλοσκοπώντας με τα κριτήρια που μας παρέδωσαν οι άγιοι πατέρες. Την ώρα που οι υπόλοιποι κόβανε και ράβανε...
Όμως ποιος από τους μεν και τους δε, διδάχθηκε  να είναι ενεργός πολίτης, με την έννοια που τόνιζαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι; Ουδείς!
Ο καθένας στο δικό του βασίλειο, είτε της καλοπέρασης, είτε του προσωπικού πνευματικού αγώνα, απήχαμε από τα κοινά με αποτέλεσμα να φτάσαμε χρόνια μετά ο (τάδε) και ο (τάδε) να καθορίζουν την μοίρα του τόπου και των παιδιών μας, δηλ. τα κομματόσκυλα. 
Κι αν για τους πρώτους, μπορείς να κατανοήσεις ότι ο άνθρωπος ρέπει προς την κραιπάλη και τον κατήφορο, για τους δεύτερους έχω έναν πολύ στενάχωρο λογισμό...
Έχω τον λογισμό ότι η μοναδική θρησκεία μας, όπως την εκλάβαμε οι ορθόδοξοι χριστιανοί του 21ου αιώνα, δεν τονίζει όσο έπρεπε την απαίτηση ότι εκτός του προσωπικού μας αγώνα, ισοβαρώς, θα έπρεπε να μας προτρέπει στο να είμαστε ενεργοί πολίτες! Κι όχι να αφήσουμε, να φτάσουν τα πράγματα εδώ που πλέον οδηγούνται μόνα τους στον γκρεμό. Σαν μια ψύχωση, ενός οργανισμού που έχει αυτονομηθεί και πλέον κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα, για να αλλάξει την κατάσταση.
Ακόμη κι αν σήμερα, ξεκινήσει κάποιος ή κάποιοι στην τοπική κοινωνία τους να ενεργοποιηθούν, αυτοί που πλέον ελέγχουν τα πράγματα δηλ. οι φελλοί, θα τους διαλύσουν! Εάν οι πρώτοι έχουν επιχείρηση θα τους διαλύσουν με τα υγειονομικά, εφορίες κ.α. Εάν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, μαύρο φίδι που τους δάγκωσε...
Με λίγα λόγια είμαστε σε αδιέξοδο! Περιμένουμε να καταρρεύσει όλη αυτή η κατάσταση, αλλά ταυτόχρονα βρισκόμαστε με ομοίους μας και δημιουργούμε κατά πρώτον καλές παρέες - όπως καλή ώρα τώρα - να πίνουμε κανένα τσίπουρο κι από εκεί κι έπειτα εάν αυτό μπορεί να πάρει μια μορφή για κάτι ανώτερο, θα το δείξει ο χρόνος...


3 σχόλια:

  1. ΑΥΤΟ ΤΟ ΗΞΕΡΕΣ; (1 από 3)

    1. Οι ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας, οι πατέρες, όπως και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μιλούν για συχνή Θεία Κοινωνία (ύστερα βέβαια από προετοιμασία) και όχι 2-3 φορές το χρόνο όπως κάνουν οι περισσότεροι Χριστιανοί. Διάβασε τον 9ο αποστολικό κανόνα, το 2ο της συνόδου της Αντιοχείας.

    2. Σύμφωνα με τον 80ό Κανόνα της ΣΤ’ Οικ. Συνόδου, αφορίζεται ο λαϊκός που απουσιάζει αδικαιολόγητα από την Εκκλησία για 3 συνεχόμενες Κυριακές Δηλαδή, ή είσαι ή δεν είσαι Χριστιανός. Μην ξεχνάμε τι λέει η Αποκάλυψη για τους χαλαρούς στην πίστη : εγώ δε εμμέσω αυτούς (θα τους ξεράσω)!

    3. Αν κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης αποκρύψεις μια αμαρτία σκοπίμως, δεν συγχωρούνται και όσες εξομολογήθηκες. Αντίθετα αν ξέχασες κάτι, δεν πειράζει, όταν το θυμηθείς θα τρέξεις να το εξομολογηθείς. Για το λόγο αυτό καλό είναι να λέμε στο τέλος της εξομολόγησης: «ζητώ συγχώρηση και για όσα αμαρτήματα δεν θυμούμαι και έχω ξεχάσει».

    4. Με τρεις κυριολεκτικά λέξεις κατά την εξομολόγηση, έχεις ξεφορτωθεί το μεγαλύτερο φορτίο των αμαρτημάτων σου. Αυτές είναι : φιλαυτία (εγωισμός), φιληδονία και φιλαργυρία.

    5. Τρία είναι τα στάδια της πνευματικής μας ζωής: η Κάθαρση , ο Φωτισμός και η Θέωση.

    6. Δεν γονατίζουμε τις Κυριακές, κατά τη διάρκεια της Πεντηκοστής και κατά τη μεγάλη είσοδο (όταν βγαίνουν τα Άγια).

    7. Δεν κάνουμε το σταυρό μας όταν θυμιατίζει ο ιερέας. Απλώς υποκλινόμαστε.

    8. Δεν φιλούμε τις εικόνες στο πρόσωπο αλλά στο χέρι ή τα πόδια.

    9. Δεν ασπαζόμαστε τις εικόνες του τέμπλου κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Μπορούμε όμως πριν ή μετά τη Θεία λειτουργία.

    10. Δεν ανάβουμε πάνω από δύο κεριά (συνήθως ένα για τους ζώντες και ένα για τους τεθνεώτες ) . Ξεκινούμε από το κέντρο προς την περιφέρεια ώστε να διευκολύνουμε όσους ανάψουν κερί μετά από μας και να μην καίγονται!!!

    11. Αποφεύγουμε να προσφέρουμε αγορασμένο πρόσφορο γιατί για την παρασκευή του απαιτούνται ορισμένες διαδικασίες όπως: καθαρότητα ψυχής και σώματος, λιβάνισμα του χώρου ζύμωσης, ειδική προσευχή κατά τη διάρκεια της ζύμωσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παν αγαθόν εκ Θεού έχει την αρχήν. Δεν γίνεται αγαθός λογισμός μη ων εκ Θεού, μηδέ πονηρός μη ων εκ του Διαβόλου. Ό,τι καλόν λοιπόν διανοηθής, ειπής, διαπράξης, όλα είναι της δωρεάς του Θεού. «Παν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι καταβαίνον». Όλα είναι της δωρεάς του Θεού. Εδικόν μας δεν έχομεν τίποτε.

      Γέρων Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης

      Διαγραφή

Παρακαλώ σχολιάζετε με ευπρέπεια. Η ευθύνη του σχολίου βαραίνει εσάς και μόνο.