21/1/19

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ήταν εκεί και τα έβλεπε ΟΛΑ στο Σύνταγμα, αλλά και αυτά που θα γίνουν στην Βουλή

2 σχόλια:

  1. Ανώνυμος21/1/19, 12:06 μ.μ.

    Του Θεού αι ενέργειαι δεν ομοιάζουν με ημών των ανθρώπων. Αυτός σιγά - σιγά με πάσαν υπομονήν εργάζεται την σωτηρίαν όλων των θελόντων σωθήναι. Πιστεύω ότι και εδώ δεν θα αφήσει τους στεναγμούς και τα δάκρυα της Μητρός να πάνε χαμένα... Μόνον την μετάνοιαν του ανθρώπου, εάν λάβη εις χείρας Του ο φιλάνθρωπος, όλα τα άλλα γνωρίζει Αυτός να οικονομεί πανσόφως εις σωτηρίαν
    --------------------------------------------------------------
    Η κάθε θλίψις όπου μας γίνεται, είτε εξ ανθρώπων, είτε εκ δαιμόνων, είτε εξ αυτής της ιδίας μας φύσεως, πάντοτε έχει κλεισμένον εντός της το ανάλογο κέρδος. Και όποιος την απερνά δι' υπομονής λαμβάνει την πληρωμήν. ενταύθα τον αρραβώνα εκείθεν το τέλειον. Χρεία λοιπόν της υπομονής, καθάπερ άλας εν φαγητώ, διότι άλλος δρόμος δεν είναι του να κερδίσωμεν, να πλουτίσωμεν, να βασιλεύσωμεν. Αυτόν τον δρόμον ο Χριστός μας τον χάραξε. Και ημείς, όσοι τον αγαπούμεν, οφείλομεν δι' αγάπην Του να ακολουθούμεν... Χωρίς πειρασμόν δεν γνωρίζονται αι αγνές ψυχές, δεν φαίνεται η αρετή, δεν διακρίνεται η υπομονή. Χωρίς πειρασμούς αδύνατον η υγεία της ψυχής να φανή...
    --------------------------------------
    Με τους πειρασμούς, παιδί μου, μας γίνεται η κάθαρσις της ψυχής. Μέσα στας θλίψεις, μέσα στους πειρασμούς, εκεί ευρίσκεται και η χάρις. Εκεί θα βρης τον γλυκύτατον Ιησούν... Θλίψεις δεν λέγονται αι στενοχώριες και μέριμνες, το πώς να ζήσης, αλλά θλίψεις δια Χριστόν. Διωγμοί. το να πάσχης δια να σώσης ταν άλλον. Αγώνες δι' αγάπην Χριστού και εναντιώσεις των πειρασμών. Να δυστυχής έως θανάτου δια Χριστόν. Να υπομένης ύβρεις και ονείδη αδίκως. Να καταφρονήσαι από όλους ως πλανεμένος. Τότε δικαίως ο Κύριος παρακαλεί την ψυχήν και ευφραίνει αυτήν.

    Γέροντος ΙΩΣΗΦ του Αγιορείτου, † 1959

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος21/1/19, 5:55 μ.μ.

    Αυτό που βίωσα, το πώς δεν είχαμε όχι μόνο θύματα αλλά και κάτι να συγκράτησε από τον πανικό. Γιατί από την πλευρά του ξενοδοχείου άρχισε να κατεβαίνει ο κόσμος για να σωθεί (ακόμη και νέοι είχαν την αίσθηση ότι θα πεθάνουν) αλλά οι κάτω δεν είχαν αντιληφθεί ακόμη και εμείς που ήμασταν στη μέση πέρα από τα χημικά ήταν σαν ένας κινούμενος τοίχος ερχόταν να μας συνθλίψει πάνω στον άλλο, άρχισα να πονάω, δεν μπορούσα ούτε τον χημικό αέρα να πάρω. Αν έχανε κάποιος την ισορροπία του οι από πίσω θα τον ποδοπατούσαν πριν καλά καλά καταλάβουν τι γίνεται, γιατί δεν πήγαινες όπου ήθελες αλλά σαν να σε παρασέρνει το κύμα. Φωνάξαμε μερικοί "μη σπρώχνετε" και πραγματικά ενώ ήθελαν οι άνθρωποι να φύγουν από αυτό που τους έπνιγε, άκουγα μια κοπέλα να υποφέρει, παρόλα αυτά επικράτησε ψυχραιμία. Αν ένας έχανε την αυτοκυριαρχία του θα είχαμε νεκρούς, ποδοπατημένους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράφετε μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.