24/8/18

«Έχω ύπ’ όψιν μου έναν άλλον άθεο, έναν βλάσφημο, πού τον αφήνουν στην τηλεόραση και μιλάει, ενώ έχει πεί τά πιο βλάσφημα λόγια για τον Χριστό καί την Παναγία. Δεν παίρνει καί ή Εκκλησία μιά θέση να αφορίση μερικούς. Αυτούς έπρεπε να τους αφορίζη ή Εκκλησία. Λυπούνται τον αφορισμό!»

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΥΒΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ!
ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΕΡΥΚΙΟ!

«Να μη γράψουν τίποτε γι’ αυτόν (σ.σ."Η": τον κάθε εκπρόσωπο της Εκκλησίας) καί εκτεθεί, καί ανέχεται να βλασφημήται ή Παναγία! Να μη θέλουμε να βγάλει ό άλλος το φίδι από την τρύπα, για να έχουμε εμείς την ησυχία μας. Αυτό είναι έλλειψη αγάπης. Ύστερα αρχίζει ό άνθρωπος να κινείται από συμφέρον.»

 
Είχε έρθει στο Καλύβι ένας άθεος μέχρι το κόκκαλο. Αφού
είπε διάφορα, μετά μού λέει: «Εγώ είμαι εικονομάχος». Από εκεί πού δεν πίστευε τίποτε, ύστερα έλεγε ότι είναι εικονομάχος. «Βρε αθεόφοβε, τού λέω, εσύ αφού δεν πιστεύεις σε τίποτε, τι μού λες ότι είσαι εικονομάχος;».
Τότε, τον καιρό τής Εικονομαχίας [2], μερικοί Χριστιανοί από υπερβολικό ζήλο έπεσαν σε πλάνη, έφθασαν στην άλλη άκρη, και μετά ή Εκκλησία τοποθέτησε το θέμα· δεν είναι ότι δεν πίστευαν». Υποστήριζε εν τω μεταξύ όλη την σημερινή κατάσταση. Μαλώσαμε εκεί πέρα.
«Καλά, του λέω, κατάσταση είναι αυτή; Δικαστικοί να φοβούνται να δικάσουν, να κάνουν μηνύσεις για εγκληματίες και να τους απειλούν ό ένας και ό άλλος και να αναγκάζονται να τις αποσύρουν; Και τελικά ποιοί κυβερνούν; Σε αναπαύει αυτή ή κατάσταση; Υποστηρίζεις αυτούς; Εσύ είσαι εγκληματίας. Γι’ αυτό ήρθες; Άντε, φύγε Από εδώ!». Τον έδιωξα.
-Γέροντα, δεν φοβάστε έτσι πού μιλάτε;
-Τι να φοβηθώ; Τον τάφο μου τον έχω ανοίξει. Αν δεν τον είχα ανοίξει, θα με απασχολούσε πού θα κουραζόταν ό άλλος να σκάψει. Τώρα θα χρειασθεί να ρίξει μόνο λίγους τενεκέδες χώμα…
‘Έχω ύπ’ όψιν μου έναν άλλον άθεο, έναν βλάσφημο, πού τον αφήνουν στην τηλεόραση και μιλάει, ενώ έχει πεί τά πιο βλάσφημα λόγια για Τον Χριστό καί την Παναγία. Δεν παίρνει καί ή Εκκλησία μιά θέση να αφορίση μερικούς. Αυτούς έπρεπε να τους αφορίζη ή Εκκλησία. Λυπούνται τον αφορισμό!
- Γέροντα, τι θα καταλάβουν με τον αφορισμό, αφού τίποτε δεν παραδέχονται;
- Τουλάχιστον να φανεί ότι ή Εκκλησία παίρνει μιά θέση.
- Ή σιωπή της, Γέροντα, είναι σαν να τά αναγνωρίζει;
- Ναι. Έγραψε ένας κάτι βλάσφημα για την Παναγία καί κανείς δεν μίλησε. Λέω σε κάποιον: «εν είδες τι γράφει εκείνος;». «Έ, τι να τους κάνης, μού λέει. Θα λερωθείς, αν ασχοληθείς μαζί τους». Φοβούνται να μιλήσουν.
- Τι είχε να φοβηθεί, Γέροντα;
- Να μη γράψουν τίποτε γι’ αυτόν καί εκτεθεί, καί ανέχεται να βλασφημήτε ή Παναγία! Να μη θέλουμε να βγάλει ό άλλος το φίδι από την τρύπα, για να έχουμε εμείς την ησυχία μας. Αυτό είναι έλλειψη αγάπης. Ύστερα αρχίζει ό άνθρωπος να κινείται από συμφέρον. Γι’ αυτό βλέπεις ένα πνεύμα σήμερα: «Με τον τάδε να έχουμε σχέσεις, για να μας λέει καλά λόγια. Με τον άλλο να τά έχουμε καλά, για να μη μας διασύρει κ.λπ. Να μη μας πάρουν για κορόϊδα, να μη γίνουμε θύματα».
Άλλος αδιαφορεί και δεν μιλάει. «Να μη μιλήσω, λέει, για να μη με γράψουν οι εφημερίδες». Οι περισσότεροι δηλαδή είναι τελείως αδιάφοροι. Τώρα άρχισε λίγο κάτι να γίνεται – τόσον καιρό δεν έγραφε κανένας τίποτα. Είχα βάλει τις φωνές πριν από χρόνια σε κάποιον στο Άγιον Όρος. «Πολύ πατριωτισμό έχεις», μού λέει. Πριν από λίγο καιρό ήρθε και με βρήκε: «Όλα τά διέλυσαν, μού λέει, οικογένεια, παιδεία…». Τού λέω καί εγώ με την σειρά μου: «Πολύ πατριωτισμό έχεις!»
Όλη αυτή ή κατάσταση έχει κάνει ένα κακό καί ένα καλό. Το κακό είναι ότι καί εκείνοι πού είχαν κάτι μέσα τους, άρχισαν να αδιαφορούν, γιατί λένε: «Εγώ θα σιάξω την κατάσταση;». Το καλό είναι ότι πολλοί άρχισαν να προβληματίζονται καί να αλλάζουν. Μερικοί έρχονται καί με βρίσκουν καί προσπαθούν να δικαιολογήσουν ένα κακό πού έκαναν προηγουμένως, γιατί έχουν προβληματισθεί.
- Δηλαδή, Γέροντα, πρέπει πάντα να ομολογούμε το «πιστεύω» μας;
- Χρειάζεται διάκριση. Είναι φορές πού δεν πρέπει να μιλήσουμε καί άλλες φορές πού πρέπει να ομολογούμε με παρρησία το «πιστεύω» μας, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε.
Σ’ αυτά τά δύσκολα χρόνια ό καθένας μας πρέπει να κάνη ότι γίνεται ανθρωπίνως καί ότι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό. Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση μας ότι κάναμε εκείνο πού μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί μας από τους τάφους.
Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι’ αυτήν; Ή Ελλάδα, ή Ορθοδοξία, με την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμήται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε! Είναι φοβερό!
Είπα σε κάποιον. «Γιατί δεν μιλάτε; Τι είναι αυτά πού κάνει ό τάδε;». «Τι να πεις, μού λέει, αυτός όλος βρωμάει». «Αν βρωμάει όλος, γιατί δεν μιλάτε; Χτυπήστε τον». Τίποτε, τον αφήνουν.
Έναν πολιτικό τον έφτυσα. «Πες, τού λέω, «δεν συμφωνώ μ’ αυτό». Τίμια πράγματα. Θέλεις να εξυπηρετηθείς εσύ καί να ρημάξουν όλα;». Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφθούν. ‘Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια· άλλαξαν όλο τον κόσμο. Καί στην βυζαντινή εποχή μιά εικόνα έβγαζαν από την Εκκλησία καί αντιδρούσε ό κόσμος.
Εδώ ό Χριστός σταυρώθηκε, για να αναστηθούμε εμείς, καί εμείς να αδιαφορούμε! Αν ή Εκκλησία δεν μιλάει, για να μην έρθει σε ρήξη με το κράτος, αν οι μητροπολίτες δεν μιλούν, για να τά έχουν καλά με όλους, γιατί τους βοηθάνε στα ιδρύματα κ.λπ., οι Αγιορείτες πάλι αν δεν μιλούν, για να μην τους κόψουν τα επιδόματα [3], τότε ποιος θα μιλήσει;
Είπα σε κάποιον ηγούμενο: «Αν σας πουν ότι θα σάς κόψουν τα επιδόματα, να πείτε: «Θα κόψουμε καί εμείς την φιλοξενία», για να προβληματισθούν». Οι καθηγητές της Θεολογίας κ.λπ. δεν φωνάζουν, γιατί λένε: «Είμαστε υπάλληλοι· θα χάσουμε τον μισθό μας, καί μετά πώς θα ζήσουμε;».
Τά μοναστήρια εν τω μεταξύ τά έπιασαν με τις συντάξεις. Γιατί εγώ δεν θέλω να πάρω ούτε αυτήν την ταπεινή σύνταξη τού Ο.Γ.Α.; Ακόμη και ασφαλισμένο σε μιά ασφάλεια τού Ο. Γ. Α. να τον έχουν τον μοναχό, και αυτό δεν είναι τίμιο. Να τον έχουν ασφαλισμένο ως άπορο, Ναι· αυτό τον τιμά.
«Αλλά να τον έχουν ασφαλισμένο στον Ο.Γ.Α., γιατί; Ό μοναχός άφησε μεγάλες συντάξεις, έφυγε από τον κόσμο και ήρθε στο μοναστήρι, και να πάρει πάλι σύνταξη!
Και να φθάνουμε για την σύνταξη να προδώσουμε Τον Χριστό!

-Δεν εννοείτε, Γέροντα, αν λ.χ. μιά μοναχή δούλεψε ως δασκάλα μερικά χρόνια καί δικαιούται κάποια σύνταξη;
-Καλά, αυτή τέλος πάντων. Τώρα όμως να σού πω, αν καί αυτήν την σύνταξη την διάθεση κάπου, θα πάρει μία γερή σύνταξη από Τον Χριστό.
1 Ειπωθήκαν το 1992
2 Θρησκευτική έρις που συντάραξε επί έναν αιώνα και πλέον την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (726-843) και έληξε αρχικά με την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο το 787. Την αναζωπύρωση της έριδος από τον Λέοντα Ε’ τον Αρμένιο κατέπαυσε ο Πατριάρχης Μεθόδιος το 843. Εικονομάχοι ονομάζονταν οι Χριστιανοί που αρνούνταν την απόδοση τιμής στις εικόνες.
3 Ο Γέροντας εννοεί την οικονομική χορηγία (η τα μετοχιακά μισθώματα), δηλαδή ένα ποσό χρημάτων το οποίο το Ελληνικό κράτος ανέλαβε την υποχρέωση από το 1924 να δίνη κάθε χρόνο στις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους, επειδή οι Μονές έδωσαν στους πρόσφυγες τα μετόχια τους, από τα οποία είχαν το λάδι, το σιτάρι, το κρασί κ.λπ. της χρονιάς.

3 σχόλια:

  1. Ανώνυμος24/8/18, 12:58 μ.μ.

    Το όλο πρόβλημα, πιστεύω, δημιουργήθηκε εξ' αιτίας της απελευθέρωσης των δύο αξιωματικών μας από την Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία εμφανίστηκε λίγα 24-ωρα πριν την Επέτειο της Τιμίας Κοίμησής της στη σύζυγο του Ερντογάν Εμινέ, προειδοποιώντας την ότι η οικογένειά της θα έχει άσχημο τέλος αν δεν ελευθερώσει τους δύο ήρωες.

    https://shmantikanea.blogspot.com/2018/08/blog-post_826.html

    Αυτό όμως ήταν μια ιδιαίτερα δυσάρεστη έκπληξη για κείνους που έβαλαν στόχο την ακύρωση του έργου του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος άναψε για τα καλά τη φλόγα του Χριστού και της Ελλάδας στα στήθια των Ελλήνων ραγιάδων.

    Κι ενώ τα σχέδιά τους για αποχριστιανισμό και αφελληνισμό των Ελλήνων πήγαιναν όπως τα σχεδίαζαν, έρχονται αυτά τα "αρούρια" [ζητώ συγγνώμη από τους ήρωές μας, αλλά επειδή (σχεδόν) όλοι μας πήγαμε στο στρατό, υπό μορφή αστεϊσμού, ή ελαφρού πειράγματος χρησιμοποιούσαμε αυτή την έκφραση κυρίως για τους νεοσύλλεκτους στρατιώτες, ή βαριάς προσβολής στη συγκεκριμένη περίπτωση] για να τους χαλάσουν τη "σούπα" και να αρχίσει ο Έλληνας και πάλι να πιστεύει ότι και ο Θεός υπάρχει και η Υπεραγία Του μητέρα υπάρχει.

    Κατάλαβαν, ότι θα πρέπει να στρέψουν τα βέλη τους στον "εχθρό" τους κι έτσι έπεσαν σε αυτή τη βλασφημία αποδίδοντάς Της το χαρακτηρισμό που απέδωσαν αρχικά στους αξιωματικούς μας.

    Στη συνέχεια βέβαια, αφού είδαν ότι δεν τους παίρνει, ζήτησαν "συγγνώμη" για το θεαθήναι και ξέθαψαν μια άλλη θλιβερή φιγούρα (βλέπε παρακάτω link) για να μεταφράσει το ... "αρούρια" και να πάρει το ρόλο του στρατοδίκη:

    «Υπήρξατε αμελείς και απρόσεκτοι, κάνοντας τσάρκα στο χιόνι, μπήκατε σε Τούρκικο έδαφος, αναστατώσατε έναν ολόκληρο λαό, απασχολήσατε τη διεθνή διπλωματία, μείνατε στη φυλακή όπου σας πηγαινόφερναν σχεδόν σιδεροδέσμιους και σε περιπλεκτική αγκαλίτσα με την Ζαντάρμα, και μετά ήρθε η λαϊκίστικη υπερβολή αυτού του λαού που χωρίς ταρατατζούμ δεν ζει».

    «Λες και η απερισκεψία κι ο ερασιτεχνισμός σας (δεδομένου ότι είσαστε επαγγελματίες στρατιωτικοί κι όχι νεοσύλλεκτοι) να «χαθείτε» στα σύνορα και να περπατάτε ανέμελοι και χαζοχαρούμενοι επί 300 μέτρα, δεν έβαλε αυτή τη χώρα και τον λαό της σε περιπέτειες.

    http://www.pronews.gr/lifestyle/tileorasi/707310_nikos-mastorakis-kata-ellinon-stratiotikon-tora-poy-gyrisate-kala-moy

    ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος25/8/18, 2:47 μ.μ.

      Έτσι.
      Μου άρεσε αυτό με τον στρατοδίκη.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος25/8/18, 2:27 μ.μ.

    ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ
    "Η εικόνα της απιστίας":

    "Η απιστία είναι ένα είδος φρενοπάθειας. Πρόκειται για βασανιστικό πάθος της ψυχής που δύσκολα θεραπεύεται. Η απιστία ως πάθος, καταπιέζει φρικτά αυτόν τον οποίο έχει κυριεύσει. Γίνεται δε σε αυτόν αιτία πολλών παθημάτων, ώστε να καθίσταται επιβλαβής για τον εαυτό του και για τους γύρω του.

    Η απιστία κατ΄αρχήν αρνείται το Θεό. Αρνείται στην κτίση το θείο Δημιουργό της. Αρνείται την πρόνοια, τη σοφία και την αγαθότητά Του καθώς και όλες τις θείες ιδιότητες

    Η απιστία διδάσκει στους οπαδούς της το ψέμα και αναπτύσσει ψευδείς θεωρίες σχετικά με την αρχή και τη δημιουργία του κόσμου. Αποφαίνεται ΣΑΝ ΑΛΛΗ ΠΥΘΙΑ ότι η δημιουργία είναι ένα έργο της τύχης, ότι η συντήρησή της είναι ένα αναίτιο αποτέλεσμα, ένα έργο τυχαίων συνδυασμών.

    Για την απιστία Η ΥΛΗ είναι το όντως ον, ενώ το πνεύμα το μη ον.
    Η απιστία αποδέχεται τους νόμους της φύσης, αρνείται όμως το Νομοθέτη. Η απιστία έχοντας αναλάβει να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μια φανταστική ευτυχία, εντέλει τον εγκαταλείπει στη μέση του δρόμου, στην κοιλάδα του κλαυθμώνος, στερώντας του τα ουράνια αγαθά, τη θεϊκή παρηγοριά, το ψυχικό σθένος.

    Για τον άπιστο, η πεποίθηση που πηγάζει από την πίστη στη θεία πρόνοια και η οποία καταπαύει τις φροντίδες της ζωής είναι γι' αυτόν μια δύναμη ακατανόητη.

    Ο άπιστος θέτοντας ως αρχή την ύλη περιόρισε την αληθινή ευδαιμονία του ανθρώπου στον πολύ στενό κύκλο των πρόσκαιρων απολαύσεων, φροντίζοντας πάντα για την ικανοποίησή τους και ασχολούμενος διαρκώς με αυτές.

    Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ του έφερε τον ΚΟΡΕΣΜΟ και ο κορεσμός την ΑΗΔΙΑ. Η αηδία έφερε την ΑΝΙΑ, Η ανία τη ΘΛΙΨΗ, η θλίψη τον ΠΟΝΟ και ο πόνος της ΑΠΟΓΝΩΣΗ.

    Ο άπιστος αγνόησε ότι η ευτυχία του ανθρώπου δε βρίσκεται στην απόλαυση των επίγειων αγαθών, αλλά στην αγάπη του Θεού, του απόλυτου και αιώνιου Αγαθού. Εδώ βρίσκεται η κακοδαιμονία αυτών που αγνοούν το Θεό.
    Δυστυχισμένε δούλε σκληρού τυράννου! Πώς σου έκλεψαν την ευτυχία; Πώς σου άρπαξαν το θησαυρό; Έχασες την πίστη σου, αρνήθηκες το Θεό σου, αρνήθηκες την αποκάλυψή Του και πέταξες την πλουσιοπάροχη δωρεά της θείας Χάρης!

    Να λοιπόν, που η απελπισία εμφανίζεται μπροστά του σα δήμιος κι ένα σκληρό βασανιστήριο τυραννάει τον ταλαίπωρο άνθρωπο. Το θάρρος του τον έχει κιόλας εγκαταλείψει, η αντίστασή του εξασθένησε και οι ηθικές του δυνάμεις έχουν πλέον διαφθαρεί από την απιστία.

    Αποκόπτει έτσι με βία και σκληρότητα το νήμα της άθλιας ζωής του και εκσφενδονίζεται στο βυθό της απώλειας, στα μαύρα Τάρταρα, όπου τότε μόνο θα βγει, όταν τον καλέσει η φωνή του θείου Δημιουργού του, τον οποίο απαρνήθηκε, για να δώσει λόγο για την απιστία του. Τότε θα κατακριθεί και θα σταλεί στο πυρ το αιώνιο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.