Δευτέρα, Απριλίου 09, 2018

Ο καταλυτικός ρόλος του ηγέτη



Από το "ΗΓΓΙΚΕΝ", 09/05/2013


Με αφορμή το πρόσφατο αφιέρωμα στο Νίκο Γκάλη, θυμάμαι τους αγώνες της Εθνικής ομάδας μπάσκετ εκείνο το αξέχαστο καλοκαίρι του 1987. Ήμουν έφηβος και θυμάμαι πόσο πολύ με επηρρέαζε ο αθλητισμός και τα τεκταινόμενα σε αυτόν.
Θυμάμαι πως βλέπαμε τους ευρωπαίους εώς τότε σαν ανθρώπους από άλλον πλανήτη. Σαν κάτι πολύ διαφορετικό κι ανώτερο - απλησίαστο θα έλεγα. Οι ομάδες τους στον αθλητισμό και οι αθλητές τους έμοιαζαν σαν κάτι μαγικό και εξωτικό για την εφηβική ψυχή μου κάτι που προβλήθηκε και στην ιδέα που είχα γενικότερα για τους ευρωπαίους.
Εδώ ακόμη αναλωνόμασταν σε μία αυτοκαταστροφική γκρίνια και μιζέρια και αισθανόσουν την αρρώστεια της, να έχει κατακλίσει τα πάντα. Χωρίς ηθικό, χωρίς αυτπεποίθηση, χωρίς στόχους και πίστη.
Κι όμως εκείνο το καλοκαίρι, ο Γκάλης τα ανέτρεψε όλα! Ήταν απλά ένας αθλητής του μπάσκετ αλλά στο συλλογικό ασυνείδητο απέκτησε μιαν υπόσταση πολύ ανώτερη από αυτό :
ήταν ο άνθρωπος που μας έκανε να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να κοιτάξουμε τους ξένους στα μάτια!
Ήταν ένα σύμβολο που μας έδωσε την χαμένη μας αυτοπεποίθηση και μας δίδαξε ότι με το ταλέντο, την πίστη, τους στόχους, το σχέδιο και την σκληρή δουλειά μπορούν να επιτευχθούν θαύματα.
Κάτι αντίστοιχο και ίσως μεγαλύτερο έκανε κι ο Ρεχάγκελ με τα παδιά της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου το 2004 στην Πορτογαλία.
Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε σήμερα 26 χρόνια μετά από εκείνη την θαυμαστή κατάκτηση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ και της μετέπειτα επίσης θαυμαστής κατάκτησης του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου είναι το παράδειγμα του πως μπορεί ένας ηγέτης (Γκάλης - Ρεχάγκελ αντίστοιχα) να ενεργοποιήσει κρυμμένες δυνάμεις και να καταστεί ο ίδιος πολλαπλασιαστής ισχύος ώστε να επιτευχθούν φαινομενικά απίθανα πράγματα.
Φυσικά, ούτε ο Γκάλης ήταν μόνος του, ούτε ο Ρεχάγκελ. Βρήκαν γόνιμο έδαφος που χωρίς όμως τον δικό τους σπόρο δεν θα καρποφορούσε το θαύμα.
Πιστεύω πως έτσι ακριβώς είναι και το Έθνος μας την παρούσα στιγμή, έτοιμο για το Μεγάλο Θαύμα, το Ποθούμενο, το οποίο όμως θα χρειαστεί τον κατάλληλο καταλύτη, τον σωστό ηγέτη. Χωρίς την κατάρα της διχόνοιας, με την πιο μορφωμένη γενιά όλων των εποχών και με μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετανοημένο και πιο ώριμο από το στραπάτσο της λάθος πορείας επί δεκαετίες, νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι για να δεχθούμε αυτόν τον ηγέτη που θα αναδείξει τις κρυμμένες δυνάμεις μας.
Εμείς εκείνο που οφείλουμε να ζητάμε από τον Άγιο Θεό είναι προσωπική μετάνοια και να αναδείξει αυτόν τον άνθρωπο που θα πάρει το Ελληνικό Έθνος στις πλάτες του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.