3/4/18

Μάστιγες του λαού μας, τεμπελιά και περηφάνεια



Από το "ΗΓΓΙΚΕΝ", 04/06/2014
 
Πριν καιρό, φίλος μηχανικός είχε μία δουλειά σε ένα χωριό και ζήτησε δύο άτομα για να μεταφέρουν κάποια πράγματα. Μου έλεγε στο τηλέφωνο «30 € ζητήσανε, 50 € τους έταξα!».
«Και τι έγινε;».
«Άκου: ήρθαν και μόλις είδαν ότι έπρεπε να μεταφέρουν ένα φορτηγό με κουτιά μου είπαν " α, αυτή, είναι βαριά δουλειά, φεύγουμε!" και πήγαν να συνεχίσουν τον φραπέ στην καφετέρια με την σύνταξη του μπαμπά....»
Γνωστός μου που διατηρεί τουριστική επιχείρηση ψάχνει καμαριέρα αλλά όσες πάνε τις φαίνονται βαριά η δουλειά κι ενώ μόλις πάνε να πιάσουν την δουλειά δείχνουν αποφασισμένες για να δουλέψουν γιατί έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη, μόλις ζοριστούν λίγο στην δουλειά φεύγουν και ξεχνάνε τις μεγάλες ανάγκες τους, για να ξεκουραστούν... (Αν και για να ξε-κουραστείς πρέπει πρώτα να κουραστείς...)

Οπωσδήποτε ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν σου δίνει την δυνατότητα να διοχετεύσεις την ενέργειά σου όπως παλιότερα που ο κόσμος ζούσε στην ύπαιθρο και η κρίση έχει επιδεινώσει τα μέγιστα τις ευκαιρίες. Αλλά όταν είσαι σε ανάγκη και σε έκτακτη κατάσταση είναι δυνατόν να κοιτάς τον ...γάιδαρο στα δόντια; Όταν δεν έχεις να φας είναι δυνατόν να κάθεσαι στο σπίτι και να κλαις την μοίρα σου ή να σερφάρεις όλη μέρα στο ίντερνετ και να σε ταΐζει η συνταξιούχα μάνα σου; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι τι περιμένουν να γίνει; Να 'ρθει κάποιος και να τους δώσει έτσι αέρα κι άκοπα λεφτά; Δεν αναρωτιούνται προς τα πού πάνε; Τι θα απογίνουν;
Αν μη τι άλλο, ας βγούνε έξω από το σπίτι κι ας κάνουν οτιδήποτε! Μια βόλτα! Να πάρουν λίγο αέρα. Να κάνουν κάτι που δεν κάνουν κάθε μέρα, μήπως τους κατέβει καμιά νέα σκέψη. Από την στιγμή που δεν ξεσηκώνονται εναντίον όσων μας φέρανε εδώ, τουλάχιστον ας προσπαθήσουν να ζήσουν.
Κάποτε ένας νεαρός του οποίου μόλις είχε πεθάνει ο πατέρας του και είχε μεγάλη ανάγκη από εργασία, πήγε από το χωριό του να ζητήσει δουλειά σε μια μεγάλη εταιρία της περιοχής σαν μηχανικός που είχε σπουδάσει. Ο πρόεδρος της εταιρίας τον συζήτησε για ώρα χωρίς να εκδηλώσει την συγκατάβασή του ή την απόρριψή του προς το νεαρό μηχανικό. Αφού τελείωσε η συζήτηση και σηκώθηκε ο νεαρός να φύγει, χαιρετώντας τον πρόεδρο του είπε «κι αν ακόμη δεν υπάρχει δουλειά σαν μηχανικός, μπορώ να 'ρθω κι εργάτης»!!! Και τότε ο πρόεδρος, ξαφνιασμένος του είπε «έλα αύριο για δουλειά σαν μηχανικός!»...
Έχω έναν φίλο που υποστηρίζει ότι ο λαός κατάντησε τεμπέλικος. Δεν το αποδέχομαι κι έρχομαι συχνά σε μεγάλες κόντρες μαζί του, υποστηρίζοντας πως έχουμε την πιο σπουδαγμένη γενιά όλων των εποχών, απλά η προηγούμενη γενιά των πατεράδων της, κατέστρεψε την Ελλάδα και τις ευκαιρίες για να αξιοποιηθούν οι γνώσεις της. Αλλά τελευταία φοβάμαι πως εν μέρει έχει ένα δίκιο... Και φοβάμαι επίσης, ότι εκτός αυτού έχουμε κι ένα είδος κακής περηφάνειας που μας εμποδίζει να κάνουμε πράγματα και δουλειές, τα οποία θεωρούμε ότι δεν μας αρμόζουν γιατί έχουμε άλλη ιδέα για τον εαυτό μας. Έτσι όταν πεις κάποιον για να κάνει μια χειρονακτική δουλειά σου απαντάει «τι; Αλβανός είμαι;». Δυστυχώς, πολλοί δεν κατάλαβαν ότι έχουμε γυρίσει πολλές δεκαετίες πίσω αλλά χωρίς τα εχέγγυα που σου έδινε η επιβίωση στην ύπαιθρο αφού πλέον οι περισσότεροι ζούμε σε μεγαλουπόλεις, όντας έρμαιο των συνθηκών που αυτή σου επιβάλλει, από την εργασία μέχρι την διατροφή.
Μου έλεγε παλιότερα ένας φίλος που είχε πάει στον γέροντα Γαβριήλ ότι στην παρέα που βρέθηκε στο κελί ήταν κι ένας πιτσιρικάς 21 ετών ο οποίος δεν είχε σπουδάσει, δεν εργαζόταν και ζούσε με τους γονείς του. Όταν ο γέροντας του είπε «στην πόλη δεν έχει οικοδομές να δουλέψεις;» ο νεαρός που ήταν εντελώς καλομαθημένος, σοκαρίστηκε και μόνο με την σκέψη να φανταστεί τον εαυτό του οικοδόμο...
Δυστυχώς, είμαστε σε οικονομικό πόλεμο και αν δεν αλλάξει η νοοτροπία μας θα δούμε φοβερά δράματα.
Η πνευματική ζωή μέσα στην Ορθοδοξία, σου καθαρίζει τις πνευματικές τσίμπλες κι αρχίζεις βλέπεις τον εαυτό σου σταδιακά όπως ακριβώς είναι κι όχι όπως τον νομίζεις ότι είναι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.