2/4/18

«άντε... και να μην είναι το τελευταίο»...


Από το "ΗΓΓΙΚΕΝ", 11/01/2012

Είχα έναν θείο που είχε παντρευτεί την συγχωρεμένη αδερφή του πατέρα μου. Πολύ σκληρός άνθρωπος που πολέμησε πολύ στην ζωή του καθώς και για την πατρίδα. Κοιμήθηκε δίπλα σε πτώματα και έζησε φρικτές εμπειρίες...
Ο θείος ο Βλάσης λοιπόν, είχε σπάσει το χέρι του κι όταν ήρθε ο πεθερός του - ο παππούς μου - να τον επισκεφθεί του ευχήθηκε φεύγοντας «άντε... και να μην είναι το τελευταίο»...
Μετά από καιρό ο θείος μπήκε με έμφραγμα στο νοσοκομείο κι ο παππούς όταν τον επισκέφθηκε του ξαναευχήθηκε «άντε... και να μην είναι το τελευταίο»...
Την επομένη, ο θείος βρέθηκε ξανά στο νοσοκομείο για κάποιο άλλο λόγο κι ο παππούς ως συνήθως του ευχήθηκε ξανά «άντε... και να μην είναι το τελευταίο»...

«Βρε πεθερέ τι ευχή είναι αυτή που μου δίνεις; Εύχεσαι να ξαναπάθω κάτι;» του φώναξε απορημένος ο θείος.
Κι ο παππούς ποτισμένος με την σοφία της Ανατολής και ταλαιπωρημένος από την προσφυγιά του είπε :
«παιδί μου εάν είναι το τελευταίο, πάει έφυγες...»
Και τότε ο θείος κατάλαβε πως όσο ζει κανείς τα προβλήματα υγείας καθώς και τα άλλα είναι μέσα στην ζωή.
Αυτόν θυμήθηκα χθες διανυκτερεύοντας σε νοσοκομείο για μία μικρή περιπέτεια υγείας, όταν έπιασα διάλογο με τον γκρινιάρη που κρύβω μέσα μου...
Ο παππούς θεωρούσε δεδομένα τα προβλήματα και μιλούσε πάνω από τον Σταυρό...

2 σχόλια:

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.