3/4/18

Για το σκυλί χαμό - για τον άνθρωπο σιωπή...


Από το "ΗΓΓΙΚΕΝ", 23/07/2014
 
Τι έλεγε ο γ. Παΐσιος σχετικά για το πνεύμα των δυτικών
Έτυχε να πάρει το μάτι μου τυχαία, περαστικός όπως ήμουνα, σε μια τηλεόραση τις αντιδράσεις κάποιων ανθρώπων γιατί λέει ένας ταβερνιάρης σκότωσε ένα κουταβάκι (δείτε ΕΔΩ).
Το να σκοτώσεις ένα ζώο σε κάθε περίπτωση είναι μια αποτρόπαια πράξη και θα έπρεπε κανείς να είναι ψυχανώμαλος για να το κάνει.
Όμως για να δούμε λίγο παρακάτω...

Ο "δολοφόνος" έχει μία επιχείρηση όπου - ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης - παλεύει με όλα τα θηρία του κόσμου να βγάλει τον επιούσιο. Και το κακόμοιρο σκυλάκι πεινασμένο προφανώς κι υπακούοντας στα ζωώδη του ένστικτα γυροφέρνει την ταβέρνα για να του πετάξουν οι πιο καλοπροαίρετοι ένα κόκκαλο να φάει... Υπάρχουν όμως κι άνθρωποι που καλώς ή κακώς σιχαίνονται ένα αδέσποτο το οποίο προφανώς δεν έχει την υγειονομική του περίθαλψη και η παρουσία του μικρού σκυλιού θα τους ήταν απωθητική με αποτέλεσμα να μην πάνε στην ταβέρνα...
Καλά η πράξη του ταβερνιάρη είναι καταδικαστέα αφού θα μπορούσε εάν ήταν πιο ψύχραιμος να καλέσει κάποια υπηρεσία του δήμου να συμμαζέψει το ενοχλητικό για την δουλειά του σκυλί. Όλοι αυτοί οι φιλόζωοι που άναψαν μέχρι και καντήλια (!!!) για το καημένο το σκυλί, πόσο πιο διεστραμμένοι είναι από τον νευρικό ταβερνιάρη, την ώρα που ΑΝΘΡΩΠΟΙ πεθαίνουν της πείνας στην διπλανή τους πόρτα και κανείς τους δεν έκανε καμιά διαδήλωση;
Για τις σχέσεις ανθρώπων και ζώων τα λέει το Ευαγγέλιο...
Για την νοοτροπία όλων αυτών των και καλά φιλόζωων - ο Κωστής Παπαγιώργης θυμάμαι που έγραψε ότι αυτοί είναι οι πιο εγωιστές σέρνοντας με μια αλυσίδα το κατοικίδιό τους... - τα έχει πει - ξανά! - ο γέροντας Παΐσιος, καθώς και για όλο αυτό το δυτικό πνεύμα που λατρεύει τα ζώα αλλά αδιαφορεί για τον συνάνθρωπο :

"Όταν πήγαινα με το αεροπλάνο στην Αυστραλία, έρχεται η κοπέλα εκεί και μας πρόσφερε καραμέλες.
Πήρα μία - θενκ γιού (ευχαριστώ) μου λέει. Δηλαδή ευχαριστώ που δέχτηκες την καραμέλα που σου πρόσφερα.

«Βρε, λέω, αυτοί ξεπέρασαν και τον Άγιο Ισαάκ σε ευαισθησία και λεπτότητα!»
Μετά, προχωρούσα μία μέρα στο δρόμο, βλέπω κόσμο μαζεμένο, πάω να δω ...τι είχε γίνει- ένα σκυλάκι το καημένο, το είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο και μάζεύτηκε κόσμος γύρω, να βοηθήσουν, άλλος να πάρει τηλέφωνο, άλλος κάτι άλλο. Πολύ ευαισθησία και ενδιαφέρον, θαύμασα.

Μετά από μερικές μέρες, πάλι περπατούσα στο δρόμο, βλέπω έναν άνθρωπο πεσμένο στο πεζοδρόμιο να βογγάει. Μεροκαματιάρης, δούλευε, έπεσε από τη σκάλα και πρέπει να είχε σπάσει τη μέση του ... Κανένας δεν ενδιαφερόταν ... Περαστικοί, ρίχναν μία ματιά αδιάφορα και έφευγαν. Θα έρθει λέει το άμπιουλανς (ασθενοφόρο) να τον πάρει. Σου λέει, δεν είμαι εγώ υπεύθυνος, θα φροντίσει το κράτος ... Άσε μην μπλέξω και με τραβάν στα δικαστήρια για μάρτυρα. Πήγα να σκάσω. Πα, πα .... τέτοια αδιαφορία για το συνάνθρωπο ...

Τι πολιτισμό και ευγένειά μου λένε μετά; Βλέπεις οι Ευρωπαίοι έχουν μόνο μία εξωτερική ευγένεια και αυτή εξ ανάγκης για να μη σκοτώνονται μεταξύ τους ... Κρύες καρδιές ... ενώ οι Έλληνες έχουν φιλότιμο, και ας μην έχουμε ευγένεια".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.