Σάββατο, Απριλίου 07, 2018

ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ

Από το "ΗΓΓΙΚΕΝ", 19/12/2011
 
Ηττηθήκαμε. Ας το παραδεχθούμε...
Εδώ και κάτι παραπάνω από δύο χρόνια φωνάζουμε, ωρυόμαστε, υποσχόμαστε στον εαυτό μας επαναστάσεις, απειλούμε, βρίζουμε, διαδηλώνουμε αλλά η νεοταξική λαίλαπα προχωράει στο έργο της όλο και πιο αδίστακτη.

Ο ελληνικός λαός υποτάχθηκε, έστω προσωρινώς. Δεν αντέδρασε την κατάλληλη στιγμή, με τον κατάλληλο τρόπο. Οι προσδοκίες ότι η κυτταρική μνήμη μέσα μας θα μας εγείρει με τον πλέον δυναμικό τρόπο προδίδουν ακόμη κι αυτές την αδυναμία ανάληψη της ευθύνης για ότι συμβαίνει.
Άλλος γιατί δεν έφτασε η σειρά του στην κρεατομηχανή και συνεχίζει να ζει την ζωούλα του αμέριμνος, άλλος γιατί έχει ακόμη να χάσει κάτι οπότε δεν ρισκάρει, άλλος γιατί ποτέ δεν ξερίζωσε από μέσα του τον ραγιά, νεοραγιάς όντας, συνεχίζουμε σοκαρισμένοι να παρακολουθούμε τον αργό θάνατο του ελληνικού λαού δηλ. τον δικό μας αργό θάνατο, σε ζωνταντή μετάδοση.
Δεν υπήρξαμε υπεύθυνοι πολίτες με λόγο κι άποψη και τώρα πληρώνουμε τον λογαριασμό. Διαρκώς απόντες και παθητικοί. Η τηλεόραση και οψίμως το διαδίκτυο για την πλειοψηφία του κόσμου έκαναν την δουλειά τους.  Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους εντασσόμενοι στα κόμματα και δεν τολμούσαν να πουν ούτε καν την άποψή τους δημοσίως - αυτό που πίστευαν. Είναι τραγικό αλλά τόσα χρόνια μετά την υποτιθέμενη «αποκατάσταση της δημοκρατίας» ο ελληνικός λαός φοβόταν να εκφράσει την άποψή του! Κάποιοι συνεχίζουν ακόμη, προσδοκώντας στο εναπομείναν λίπος...
Όλη η φαιά ουσία του εξαντλήθηκε για το πόσο πιο καλά θα είναι στοιχισμένος με την κρατούσα άποψη δηλ. του αρχηγού, δηλ. των αφεντικών του αρχηγού, δηλαδή των ξένων... Όλη η φαιά ουσία του εξαντλήθηκε στο πόσο εύγλωττα θα συγκαλύψει και θα δικαιολογήσει αυτήν την υποχώρηση.
Δεν θα ξεχάσω, την συνάντησή μου με κάποιον πολύ γνωστό καθηγητή πανεπιστημίου που αρθρογραφεί και διατηρεί κάποιο blog, όταν συζητώντας για την κρίση μού είπε «ορίστε! Τα γράφω όλα στα άρθρα μου!» δείχνοντάς μου σε έναν υπολογιστή το τελευταίο του άρθρο. «Βέβαια, τα γράφω λίγο πιο προσεκτικά...» μου λέει κι όταν τον ρώτησα «γιατί το κάνετε αυτό και δεν τα λέτε έξω από τα δόντια όπως πρέπει;» μου απάντησε «θα "κυνηγήσουν" το παιδί μου!»... 
Όμως θέλει αρετή κι τόλμη η ελευθερία κι εμείς εώς τώρα αποδείχηκε ότι ούτε αρετή επιδείξαμε, ούτε την οφειλόμενη τόλμη...
Ακόμα και το κίνημα των «αγανακτισμένων», των πλέον συνειδητοποιημένων πολιτών υποτίθεται δεν ήταν αρκετό γιατί νομίζω πως περισσότερο συμμετείχαν σε αυτό, από την μία άνθρωποι που κινητοποιήθηκαν από την - κατά βάθος - προσωπική ενοχή τους και από την άλλη άνθρωποι που είχαν απλή αγανάκτηση. Νομίζω πως έλειπε η συνειδητοποίηση, του τι ακριβώς έπρεπε να γίνει για να σωθεί η πατρίδα... Όταν οι μεν έκαναν αυτό που νόμιζαν ότι έπρεπε να κάνουν ώστε να καθησυχάσουν τις ενοχές τους κι όταν εκτονώθηκε η οργή των άλλων, το κίνημα κατέρρευσε...
Η μάχη βεβαίως συνεχίζεται και κάποια στιγμή ενδεχομένως υπό το βάρος των δυσβάσταχτων φόρων να γίνει και κάποιος ξεσηκωμός. Όμως ακόμη και γι' αυτόν δεν θα είμαστε υπεύθυνοι εμείς, η συνείδησή μας αλλά το στομάχι μας... Γι' αυτό ακριβώς έχουμε ηττηθεί : γιατί ακόμη κι αυτός ο ξεσηκωμός θα προέρχεται από σύνδρομο στέρησης της ευζωΐας μας και όχι από την συνειδητή στάση ενός υπεύθυνου πολίτη. Ίσως το πιο σωστό είναι να πούμε ότι «ηττηθήκαμε για την ώρα» αφού η χώρα ακόμη δεν ξεπουλήθηκε αλλά είναι ένα βήμα πριν από αυτό.

Πλέον είμαστε στα χέρια του Θεού. Προφανώς, πολύ καλύτερα... Μου είχε αναφέρει ένας φίλος στην αρχή της κρίσης ότι «θα φτάσουμε σε έσχατο σημείο διάλυσης πρωτού μας χαριστούν τα πολύ μεγάλα δώρα από τον Θεό για να καταλάβουμε ότι ακριβώς αυτά και όλα, προέρχονται από Αυτόν!».
Όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω πόσο δίκιο είχε... Ως τότε, μετάνοια και ελπίδα αδέρφια...
Ηττηθήκαμε. Ας το παραδεχθούμε...
Αν όχι «εμείς», τα επί μέρους «εγώ» μας σίγουρα...
Το πηδάλιο στην Αφέντρα του τόπου...
Ο αγώνας συνεχίζεται... 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.