12/3/18

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος : συνομιλία με γέροντα ασκητή (Μέρος 5ο)


 Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος : συνομιλία με γέροντα ασκητή (Μέρος 5ο)

Τα 7 άτομα που περιμένανε υπέθεσα και κρίνοντας κι από την προηγούμενη φορά που είχα ξαναρθεί θα έκαναν κάποιες ώρες. Το πήρα απόφαση ότι έτσι θα γίνει κι ότι θα έμενα άλλη μια ημέρα στο Άγιον Όρος παρ' όλο που την επομένη που ήθελα να βγω έξω θα είχε πολλά μπορφόρ και ήταν αμφίβολο εάν θα είχε καράβι για «έξω».

Ω του θαύματος, και οι 7 τελείωσαν σε μία ώρα αφού οι περισσότεροι πέρασαν να πάρουν μόνο την ευχή του γέροντα και να φύγουν. Ο τελευταίος που βγήκε μας προειδοποίησε ότι ο γέροντας ήταν ήδη άρρωστος από ίωση και με δυσκολία στεκόταν ώστε να μην τον ταλαιπωρήσουμε πολύ.

Μπήκα στο χώρο της εξομολόγησης ένα πολύ στενό και κατανυκτικό δωματιάκι σηκώθηκε ο γέροντας, του φίλησα το χέρι κι αρχίσαμε...

«Κατ' αρχήν γέροντα, σας παρακαλώ να προσευχηθείτε γι' αυτό κι αυτό το θέμα» του εξήγησα κάποια προσωπικά μου προβλήματα. Το βλέμμα του έγινε απλανές μεν αλλά κι ανιχνευτικό - ποιος ξέρει τι «έβλεπε»... Γύρισα μετά από λίγο προς εμένα και ήταν καθησυχαστικός ότι όλα θα πάνε καλά. Η βεβαιότητα με την οποία μιλούσε και η βιβλική του μορφή δεν επιδέχονταν αμφισβήτισης! Ηρέμησα...
Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος

«Από την στιγμή παιδί μου που σε έναν άνθρωπο, μια οικογένεια, μια επιχείρηση υπάρξει μετάνοια και πλησίασμα του Θεού, ο Θεός βοηθάει ακόμη και σε τέτοιες εποχές! Πέρυσι ήρθε ένας άνεργος πατέρας με τα δυο του παληκάρια, άνεργοι και οι τρεις. Τα είπαμε, κάνανε μεταστροφή και φέτος που ήρθανε έχουν και οι τρεις δουλειά ενώ ο ένας ο γιος παντρεύτηκε! Η μετάνοια και η σωστή πνευματική τοποθέτηση αλλάζει την πορεία της ζωής σε απίστευτο σημείο. Κρίμα που οι άνθρωποι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό...  Εάν επέλθει ευρύτερη μετάνοια στον λαό κι η πορεία του Έθνους θα είναι καλύτερη. Ευτυχώς ήδη υπάρχει μεταστροφή μεγάλου μέρους του κόσμου που ολοένα αυξάνεται...»

«Τα πολιτικά πράγματα πώς τα βλέπετε γέροντα; Ποιον πρέπει να ακολουθήσουμε;»

«ΜΟΝΟ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΥΤΟΙ! ΜΟΝΟ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΥΤΟΙ!» επανέλαβε ο γέροντας με ένταση και η όψη του άλλαξε (σ.σ. την ίδια ώρα ο ΓΑΠ ήταν στο Πρωτάτο...) «Αυτοί θέλουν να τα διαλύσουν όλα αλλά δεν θα κάνουν τίποτα στο τέλος!» συνέχισε κάθετος και βέβαιος για την κατάληξη του καταστροφικού έργου της παρέας του ΓΑΠ. «Βέβαια, όσο μένουν κάνουν ζημιά και πρέπει να φύγουν το γρηγορότερο να βγούνε νέοι άνθρωποι επάνω» και πάνω εκεί μου ανέφερε το όνομα ενός νεαρού βουλευτή της περιοχής μου τον οποίο γνωρίζω προσωπικά και ο οποίος μου είπε ότι είναι «πολύ καλός!».

Εν τω μεταξύ βλέποντας τον γέροντα σε χάλια κατάσταση λόγω της ίωσης ξέχασα όλα όσα ήθελα να τα ρωτήσω και τα είχα σημειωμένα σε ένα χαρτάκι οπότε όσα είπαμε ήταν υπό την χρονική πίεση της κατάστασης ώστε να μην τον εξασθενίσω.

«Τι λέτε τα ελληνοτουρκικά θα ανακόψουν την έκδοση της Κάρτας του Πολίτη;» τον ρώτησα. Έκανε πίσω και είπε «όχι ακόμα αυτά, όχι ακόμα...» κι επανέλαβε «το θέμα τώρα είναι μόνο να φύγουν αυτοί, να φύγουν!». Ξανατόνισε την σημασία της μετάνοιας και είπε «πρέπει να καταλάβει ο καθένας ότι στο χέρι του είναι να αλλάξει την ζωή του, με την μετάνοια».

«Τα ελληνοτουρκικά θα γίνουν σε δύο φάσεις;» τον ρώτησα. Γύρισε το πρόσωπό του με ένα ύφος αποστροφής και είπε «τι είναι αυτά...».

Κατάλαβα...
Του ανέφερα για την σελίδα που έχω στο ίντερνετ κι επικρότησε την ενέργεια. Μου έδωσε και κάποιες οδηγίες σχετικά. Μου ανέφερε απλά ότι «εκεί που λέει ο γέροντας Ιωσήφ, για 700 εκατομύρρια νεκρούς κ.λπ. αυτά μπορεί να τα λέει έτσι, λίγο υπερβολικά, γιατί ίσως νόμισε ότι έτσι θα κάνει αίσθηση στον κόσμο για να μετανοήσει»...

Με ρώτησε ποιον έχω πνευματικό και μου είπε «είναι πολύ καλός ο παπά-Ν.» κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Πριν φύγω μου έδωσε μια φωτοτυπία της αγιογραφίας των τριών γερόντων Ιάκωβου - Παΐσιου - Πορφύριου και τα περιοδικά της αξιόλογης «Ενωμένης Ρωμιοσύνης».

«Γέροντα, αρκετά σας ταλαιπώρησα. Εύχεσθε για την οικογένειά μου και τα παιδιά μου ιδιαίτερα να τα φωτίζει ο Θεός. Σας ευχαριστώ για όλα, την ευχή σας» είπα και άνοιξα την πόρτα να φύγω «του Κυρίου παιδί μου, στο καλό...» μου είπε και βγήκα έξω.

Δεν έβλεπα μπροστά μου. Πετούσα από την χαρά μου που κατάφερα και συνάντησα αυτόν τον άνθρωπο. Αυτός, παρ' όλο το ότι ήταν άρρωστος συνέχισε να δέχεται τους επισκέπτες οι οποίες αφ' ότου είχα περάσει στο κελλί του είχαν αυξηθεί κατά πολύ. Μα πόσο αλτρουϊσμό και αγάπη πρέπει να έχει κανείς σε τέτοια κατάσταση για να συνεχίσει να δέχεται αγόγγυστα όλον αυτόν τον κόσμο! Θυμήθηκα τον γέροντα Παΐσιο που επί 8 συνεχόμενες ώρες, παρ' όλο τα προβλήματα υγείας που είχε με τα έντερά του κάθησε κι άκουσα έναν άνθρωπο που είχε κάποια ψυχολογικά προβλήματα προκειμένου να τον οδηγήσει στον δρόμο του Θεού και κατάλαβα ότι τελικά με όποιον δάσκαλο καθήσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις...

Στον γυρισμό βρήκα ένα πολύ ωραίο μονοπάτι υπό την σκιά των δέντρων που το ακολούθησα ως τις Καρυές και νοστάλγησα το «παλιό» Άγιον Όρος...

Έφτασα στις Καρυές όπου όλοι περίμεναν τον Πατριάρχη και τον ΓΑΠ, έξω από το Πρωτάτο, να τελειώσει η λειτουργία για να τους δουν.

Πήρα κι εγώ την ψηφιακή μηχανούλα μου και περίμενα φλερτάροντας με την ιδέα να εκφράσω την οργή μου αλλά ήμουνα πλέον τόσο ήρεμος και βέβαιος ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν της στιγμής στον ιερό χώρο που βρισκόμουνα. Μπήκα στο Πρωτάτο κάποια στιγμή να ανάψω κερί αλλά στην είσοδο ένας αστυνομικός με παρεμπόδισε - τέτοιες εντολές είχε... Κάποια στιγμή βγήκε ο ΓΑΠ από την πίσω πόρτα του Πρωτάτου, συνοδεία καλογέρων και άλλων και διέκρινα μια αμηχανία και φόβο μήπως ακουστεί κάτι από τους παρευρισκόμενους οι οποίοι όμως σωστά σεβάστηκαν τον χώρο και την στιγμή και απλά κοιτούσαν κι αυτοί με αμηχανία.

Έφυγα κι όλως τυχαίως μπήκα στο γραφείο των «Αγιορείτικων Γραμμών» να ρωτήσω για τις ώρες που είχε καράβι την επομένη όταν με έκπληξη διαπίστωσα ότι σε πολύ λίγο θα έφευγε το λεοφορείο για το λιμανάκι της Δάφνης όπου θα εκτελούσε ένα μικρό καραβάκι δρομολογιο προς Ουρανούπολη. Έτρεξα στο Σεράι, πήρα τα πράγματά μου και γύρισα στο λεωφορείο. Εκείνη την ώρα έφευγε κι ο ΓΑΠ με το ελικόπτερο δυστυχώς όχι για τελευταία φορά από την χώρα.

Φτάσαμε στην Δάφνη και βγήκαμε με ένα μικρό καραβάκι έξω. Ήμουνα πολύ ευχαριστημένος. Πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Παντού δεξιά κι αριστερά στον δρόμο σε Ουρανούπολη - Νέα Ρόδα και Ιερισσό μαύρες σημαίες ως αντίδραση για την επικείμενη εκμετάλλευση του χρυσού της Χαλκιδικής που θα επιφέρει θανάσιμο πλήγμα στον τουρισμό της περιοχής. Στην Ιερισσό οι άνθρωποι μου έδωσαν ένα φυλλάδιο διαμαρτυρίας. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αποτελεσματικές αυτές οι διαμαρτυρίες αλλά θέλω να πιστεύω πως ο κόσμος άρχισε να ξυπνάει και να νοιάζεται για κάτι περισσότερο από τον εαυτούλη του...

Στην Ολυμπιάδα σταμάτησα για μύδια σε ένα ξενοδοχείο με ταβέρνα όπου πριν χρόνια κάναμε διακοπές. Ο Δημήτρης, ο ιδιοκτήτης ήταν εκεί. Τα είπαμε. Έκανε στην Γερμανία, μηχανικός όντας και τώρα εστιάτορας και ξενοδόχος. Άξιος άνθρωπος και κύριος. Μου εξήγησε μια περιπέτεια που αντιμετωπίζει. Η κατακλείδα ήταν «εμένα έτσι μου έμαθε ο πατέρας μου - λαμόγιο δεν γίνομαι!». Συγκινήθηκα που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν ενδίδουν και δεν κάνουν εύκολα εκπτώσεις σε θέματα ηθικής. Σκέφτηκα πως υπάρχει μαγιά ακόμη...

Μόλις μπήκα στον Σταυρό είδα έναν παππού με το ποδήλατό του, παρ' όλο τον άσχημο καιρό, να έχει πάει στην παραλία και να ψαρεύει κέφαλους...

Κοντοστάθηκα να τον φωτογραφίσω αλλά είχε τελειώσει η μπαταρία από την μηχανή. Άλλωστε δεν είχε και νόημα - η φθινοπωρινή εικόνα της θάλασσας παρ' ότι βουνίσιος, είναι κάτι που με αγγίζει πολύ βαθιά... Καλά έλεγε ο θείος ότι ο παππούς πήγε από την Ικαρία στην Πόλη...

Παρακάτω μια οικογένεια ντυμένοι καλά, περπατούσαν κατά μήκος της παραλίας και παίζαν με τον σκύλο τους... Τι ωραία εικόνα, μακρυά από τηλεοράσεις, δελτία ειδήσεων, τουρκικά σήριαλς και άλλα μίζερα πράγματα... Μια εικόνα ανάσα ζωής.

Προσπέρασα τον Σταυρό. Σήκωσα τον δικό μου σταυρό της καθημερινότητας και οι υποχρεώσεις που με περίμεναν και μπήκα στην τελική ευθεία της επιστροφής...


1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος13/3/18, 2:30 μ.μ.

    Σε ευχαριστώ για αυτό το "ταξίδι αναψυχής"..

    Κωνσταντίνος Κομνηνός

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.