Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2018

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος : σε σπουδαίο γέροντα ασκητή (Μέρος 4ο)


 Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος : σε σπουδαίο γέροντα ασκητή (Μέρος 4ο)

Έφυγα από το Κελλί και κατευθύνθηκα ξανά στο Σεράι. Ξάπλωσα για λίγη ώρα και με ξύπνησε το τάλαντο του μοναχού που μας καλούσε για βραδινό στις ...4 το απόγευμα. Το γεύμα ήταν λιτό αλλά αξιοπρεπές. Γύρω στα 120 άτομα ήμασταν κι αναρωτιέσαι την προετοιμασία και τον αγώνα που απαιτεί ένα τέτοιο γεύμα καθώς και η γενικότερη φιλοξενία τόσων ανθρώπων. Πώς να μην χρειαστείς μετά όλα τα σύγχρονα μέσα για να τα προλάβεις;

Θυμήθηκα μια παλιά μου «κόντρα» με τον Δικαίο της Σκήτης όταν ήμουνα πιο νεαρός, πριν πολλά χρόνια. Αυτός υποστήριζε ότι μπορεί η Ορθοδοξία να συνδυάσει τα σύγχρονα μέσα του πολιτισμού και να προχωρήσει και ταυτόχρονα στην άσκηση. Ίσα-ίσα έλεγε πως του δίνουν περισσότερο χρόνο γι' αυτήν, κάτι με το οποίο κατόπιν διάβασα τον γέροντα Παΐσιο να διαφωνεί. Εγώ ήμουνα αντίθετος, ειδικά για το Άγιον Όρος - έξω ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Τέλος πάντων, σήμερα έφτασα να αναρωτιέμαι εάν το Άγιον Όρος «δέχθηκε» να φθαρεί το ίδιο για να μπορεί όλος αυτός ο κόσμος που το επισκέπτεται να βρει παρηγοριά ή μήπως με αυτήν την εκκοσμίκευση θα χαθεί το ασκητικό φρόνημα και δεν θα έχει τίποτα να συναντήσει ο κόσμος που θα προσέρχεται σε αυτό... Ο χρόνος θα δείξει...

Σκέφτηκα το πρόγραμμά μου για πολύ ώρα και ως αναποφάσιστος που είμαι δεν μπορούσα να καταλήξω τι ήθελα να κάνω. «Ας το κι ό,τι γίνει» σκέφθηκα. Τελικά, ίσως γι' αυτό έχω «παραχωρήσει» πολλές αρμοδιότητες της ζωής μου στο Θεό, λόγω αναποφασιστικότητας...

Μετά το φαγητό εσπερινός και μετά ύπνος. Έβαλα εγερτήριο για νωρίς τα χαράματα - κατά την σύσταση του πνευματικού μου - ώστε να προλάβω να συναντήσω έναν μεγάλο ασκητή για τον οποίο σπουδαίος γέροντας της περιοχής μας τον χαρακτήρισε ως «μεγάλο Άγιο»!!! Μεγάλη αγωνία αφού κάποιοι μου είπαν ότι θα έλειπε. Επίσης, την επόμενη ημέρα θα λειτουργούσε ο Πατριάρχης στο Πρωτάτο και θα ερχόταν κι ο ΓΑΠ με το ελικόπτερο αλλά λίγο με ένοιαζαν αυτά κοντά στην πιαθνότητα να συναντήσω έναν «μεγάλο Άγιο»...

Ξύπνησα νωρίς τα χαράματα. Ο καιρός είχε αλλάξει. Η προηγούμενη ζεστή ημέρα γύρισε σε βροχή και κρύο. «Δεν πα να ρίχνει - θα πάω!» είπα και φόρεσα έναν ελαφρύ μπουφάν με κουκούλα. Ξεκίνησα βγήκα από την πύλη. Ο βροχή συνεχιζόταν. Η νύχτα θεοσκότεινη. Προχώρησα μέσα στο μαύρο σκοτάδι όπου δεν έβλεπα καν την μύτη μου κυριολεκτικά! Δεν προνόησα να έχω φακό. Πέρασα τις Καρυές και πήρα τον κατήφορο. Άρχισα να γίνομαι μούσκεμα και τα παπαούτσια μου πήραν νερό. Προχώρησα ως ένα σημείο και δίστασα μόλις μου ήρθε η σκέψη ότι αν πάθω κάτι δεν είχα κανενός το τηλέφωνο προς βοήθεια... Κοντοστάθηκα. «Θεέ μου, δως μου ένα σημάδι να συνεχίσω ή να γυρίσω» σκέφτηκα. Ώσπου να τελειώσω την φράση μου, η βροχή κλιμακώθηκε ραγδαία και το εξέλαβα ως ένα μήνυμα να γυρίσω πίσω.



Πήρα τον ανήφορο και γύρισα μούσκεμα στην Εκκλησία της Σκήτης όπου τελούνταν η Θεία Λειτουργία. Μπήκα μέσα και γλύκανε η ψυχή μου. Τα καντηλάκια μέσα στο σκοτάδι είναι ιδιαίτερα κατανυκτικά και αγαλλιάζουν την ψυχή.

Έβγαλα το μπουφάν το έβαλα στο στασίδι μου και ήρεμος κάθισα ως το τέλος της λειτουργίας. Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω κυριακάτικη λειτουργία αφού η δουλειά μου δεν το επιτρέπει - το ευχαριστήθηκα πολύ. Κατεβήκαμε για φαγητό, κάτω από την Εκκλησία. Πολύς κόσμος. Πόσο ανάγκη έχει ο σύγχρονος άνθρωπος να βρει κάπου να ακουμπήσει! Να ξεκινάει από την άλλη άκρη της Ελλάδας ή και του πλανήτη για να έρθει στο Άγιον Όρος και να συναντήσει έναν ασκητή! Εάν το σκεφθεί κανείς δεν είναι λογικό... Λογική δεν είναι κι η Ορθοδοξία κι ο πνευματικός κόσμος γενικότερα. Όχι μόνο αυτό, ο γέροντας Παΐσιος λέει κάπου «στην πνευματική ζωή όλα είναι ανάποδα!». Όντως...

Ο καιρός έξω βελτιώθηκε αρκετά. Πήρα τον δρόμο προς Καρυές ξανά. Στο ελικοδρόμιο αστυνομικοί περιμένανε την άφιξη του Παπανδρέου με το ελικόπτερο. Μέχρι κι εδώ στον Άγιο Τόπο φοβούνται μην του κάνει κανείς τίποτα. Έτσι είναι οι ένοχοι. Δεν βρίσκουν πουθενά ανάπαυση, όπου και να πάνε. Θυμήθηκα την ταινία «Στο ακρωτήρι του φόβου» με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο που είχα δει φοιτητής και με είχε εντυπωσιάσει. Ένας δικαστής προσπαθεί να ξεφύγει στα πιο απίθανα μέρη από το κυνηγητό ενός ανθρώπου που καταδίκασε άδικα αλλά δεν μπορεί γιατί αυτός που τον κυνηγάει είναι η συνείδησή του. Αναρωτήθηκα εάν ο ΓΑΠ έχει συνείδηση λόγω έντονης διαστροφής. «Μην γίνεσαι Θεός - δεν ξέρεις...» σκέφθηκα και ξαναπήρα τον κατήφορο για τον κελλί του γέροντα, μετά την πρωινή αποτυχία. Ώσπου να πάω εκατό μέτρα το ελικότπερο του ΓΑΠ περνούσε πάνω από το κεφάλι μου.΄«Όσο πλησιάζεις τον Θεό τόσο έρχεται ο διάολος κοντά σου» σκέφθηκα και προχώρησα.

Οι χωμάτινοι δρόμοι είχαν εξελιχθεί σε δρόμους με κράσπεδα και τσιμέντο. Η αγνότητα του Αγίου Όρους από προσκύνημα σε προκσύνημα χάνεται... Πεθύμησα τα μοναδικά του μονοπάτια τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν κλείσει από την βλάστηση και είχα σκεφθεί κάποτε μέσα από τα φόρουμ να κάνουμε μια προσπάθεια επαναδιάνοιξης και ανακατασκευής όσων χάλασαν αλλά ο αγώνας για επιβίωση δεν αφήνει χρόνο. Πάντως δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να μην προτιμήσει ένα μονοπάτι του οποίου ακόμη και οι κλίσεις του είναι προσαρμονσμένες στα ανθρώπινα μέτρα από έναν άχαρο δρόμο φτιαγμένο για τα μέτρα ενός τζιπ... Έφτασα στην διασταύρωση και πήρα διαγώνια το μονοπάτι προς τα πάνω κι έκανα δεξιά πίσω από κάτι θάμνους όπου είναι κρυμμένο το πασίγνωστο πλέον όμως, κελλί του γέροντα.

«Ευλογείτε!» είπα, «ο Κύριος» μου απάντησε ένας υποτακτικός του. «Είναι ο γέροντας εδώ;» ρώτησα «είναι!» μου απάντησε ο μοναχός και η ψυχή μου πέταξε. Την αξία τέτοιων συναντήσεων δεν μπορούμε να την συλλάβουμε καλώς ή κακώς παρά μετά από καιρό. Μπήκα στον χώρο αναμονής και υπήρχαν άλλα 7 άτομα.

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος : συνομιλία με γέροντα ασκητή (Μέρος 5ο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.