12/3/18

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος (Μέρος 2ο)


 Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος (Μέρος 2ο)

Στάση του λεωφορείου στο Σεράι. Μετά δυσκολίας έφτασα στην έξοδο να κατεβώ. Μπροστά όμως στην προσδοκία του στόχου όλα μοιάζουν ασήμαντα και δεν σε ενοχλούν. Σαν την έγκυο που δεν σκέφτεται τους πόνους της γέννας αλλά «να είναι γερό το μωρό»...

Μπήκα στην Σκήτη κι έκανα τον σταυρό μου. Συγκινήθηκα που είδα παλιά γνώριμα μέρη. Θυμήθηκα που ήρθαμε εδώ μια παλιά παρέα, όταν ήμασταν φοιτητές, μετά από 7,5 ώρες συνεχούς πορείας κι αφού χάσαμε τον δρόμο μας, όπου ξεμείναμε από νερό και πίναμε από τα λαγκάδια... Τότε είχα καταλάβει για πρώτη φορά πόσο ασήμαντοι είμαστε έξω από τις κοσμικές μας βεβαιότητες και εν τέλει πόσο ανάγκη έχουμε την πίστη στην Θεία Πρόνοια. Κάπως έτσι και τώρα έχοντας χάσει τον δρόμο μου αισθάνθηκα να εισέρχομαι στην πανέμορφη Σκήτη όπου οι εργασίες αναστήλωσης συνεχίζονται, ευτυχώς, σε πιο ήπιο ρυθμό από ότι την τελευταία φορά που είχα έρθει.
Ο αρχοντάρης μας υποδέχθηκε χαμογελαστός και μας κέρασε ρακί και λουκούμι. Ο παλιός νεαρός αρχοντάρης με τον οποίο είχαμε παλιότερα μία παρεξήγηση και μας σκανδάλησε με τα νεύρα του έλειπε. Στον τοίχο φωτογραφίες των μακαριστών Επισκόπου Σισανίου & Σιατίστης Αντώνιου και του γέροντα Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, οι οποίοι τιμούνται ιδιαίτερα από τους περισσότερους στο Άγιον Όρος ως εξαγιασμένες μορφές καθώς και των ρώσων Δικαίων της Σκήτης - η Σκήτη ανήκε στους ρώσους από τους οποίους πλέον παραχωρήθηκε σε Κύπριους αδελφούς.

Οδηγηθήκαμε στα δωμάτιά μας και ο αρχοντάρης μας ενημέρωσε για το πρόγραμμα. Η Σκήτη του Αγίου Ανδρέα είναι ένα κολοσσιαίο οικοδομικό συγκρότημα το οποίο για πολλά χρόνια είχε περιέλθει σε κατάρρευση και οι χρόνιες επισκευές και αναστηλώσεις δεν έχουν ανορθώσει παρά ένα τμήμα μόνο της Σκήτης. Η ρωσική επιβλητικότητα είναι αποτυπωμένη σε όλες τις κατασκευές καθώς και η ιδιόμορφη τεχνοτροπία, η οποία διαφέρει από την πιο ασκητική ελληνική και θα έλεγα - χωρίς να έχω τις απαραίτητες γνώσεις - πως πλησιάζει περισσότερο την Αναγέννηση και τις δυτικές τεχνοτροπίες παρά στα ανθρώπινα και ασκητικά μέτρα της Ορθοδοξίας...

Είχα μπροστά μου τέσσερεις ώρες και πήρα τον δρόμο για να συναντήσω τον γνωστό γέροντα ασκητή, Γαβριήλ. Αγόρασα δυο τενεκέδες λάδι και καφέ με μπισκότα, τα φορτώθηκα και ξεκίνησα. Διαπέρασα τις Καρυές όπου είδα τις εργασίες στο Πρωτάτο αποτελειωμένες και να λείπει πλέον το άχαρο αλλά απαραίτητο σκέπαστρο που υπήρχε πάνω από την Εκκλησία όπου βρίσκεται η εικόνα του Άξιον Εστί. Μόλις έφτασα κάτω από το Κουτλουμούσι σταμάτησα στο Κελλί του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου όπου κατά την τελευταία επίσκεψή μου είχα γνωρίσει τον γέροντα Ο. ο οποίος με τον τρόπο του, μας είχε παραδώσει ένα αναπάντεχο «μάθημα» από αυτά τα εντελώς απροσδόκητα που στο Άγιον Όρος είναι καθημερινότητα.

Ο συνοδοιπόρος μου τότε, ένας άνθρωπος ο οποίος προερχόταν από βαριά κατάθλιψη και ήταν κλεισμένος για πολούς μήνες στο ...δωμάτιό του, ανεβαίνοντας τον ανήφορο, αφού πρώτα είχαμε επισκεφθεί το κελλί του γέροντα Παΐσιου, κοντοσταθήκαμε για να κάνουμε μία ερώτηση στο εν λόγω κελλί κι αυτοί μας προσκάλεσαν για καφέ και ρακί. Κατά την διάρκεια της συζήτησής μας ο φίλος μου εκφραζόταν με φράσεις θα έλεγα υπερβολικές. «Ψόφησα» είπε όντας λαχανιασμένος. «Εγώ σε βλέπω είσαι ζωνταντός» του απάντησε ο γέροντας. «Μου κόπηκαν τα γόνατα από την ανηφόρα» είπε ο φίλος μου, «εγώ βλέπω τα γόνατά σου κανονικά στην θέση τους ολόκληρα - άσε που οι ανηφόρες δεν κόβουν γόνατα» είπε ο γέροντας χαμογελώντας. 

Κάπως έτσι και στο ίδιο μοτίβο είχε συνεχιστεί η τότε συζήτηση με αποτέλεσμα να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντικό είναι να εκφραζόμαστε με ακρίβεια στον λόγο μας ώστε να πλησιάσουμε την καθαρότητα στην αντίληψη της πραγματικότητας. Κατάλαβα ότι η εμπάθειά μας δηλ. η παραμονή μας στα πάθη μας, αλλοιώνει την αντίληψη του εαυτού μας και της πραγματικότητας και συνέπεια αυτού είναι η αλλοιωμένη έκφραση του λόγου μας, ο οποίος είναι ο ενδιάμεσος ανάμεσα στην συνείδησή μας και την πραγματικότητα γενικότερα. Έτσι, αντίστροφα, η προσπάθεια για σωστή και αντικειμενική εκφορά του λόγου οδηγεί σε μία διαδικασία κάθαρσης από τα πάθη, αφού πρώτα-πρώτα τα εντοπίζει και τα συνειδητοιποιεί, κάτι που είναι η αρχή για τον αγώνα εξάλειψής τους.

Χτύπησα την πόρτα και βγήκε ο υποτακτικός του, πλέον πολύ πιο ώριμος από το νεαρό που είχαμε γνωρίσει τότε, και μου είπε να περιμένω τον γέροντα. Ήρθε ο γέροντας χαμογελώντας και πιάσαμε κουβέντα. «Γιορτάζει το κελλί αύριο και ετοιμαζόμαστε», είπε. «Πέρασα να σας πω ένα "γειά" και να σας αφήσω λίγο καφέ και μπισκότα» είπα. «Πάω στον γέροντα Γαβριήλ και την Παναγούδα». 


Πριν φύγω, δεν άντεξα στον πειρσμό να ρωτήσω «γέροντα πώς τα βλέπεις τα πράγματα;». «Πώς να τα βλέπω; Ωραία!» είπε και χαμογέλασε και με την φοβερή του εκφραστικότητα. «"Ωραία;"!» αναφώνησα. «Ωραία, φυσικά! Το πρόβλημα θα ήταν εάν δεν επαληθευόταν το Ευαγγέλιο», είπε εξηγώντας. «Την ηγεσία της χώρας πώς την βλέπεις;» τον ρώτησα. «Πολύ ωραία!» ξαναείπε χαμογελώντας και συμπλήρωσε «το ξέρεις το ανέκδοτο με τον τρελό οδηγό;». «Όχι», είπα και συνέχισε.«Ήταν ένας τρελός οδηγός ο οποίος οδηγούσε πολύ επικίνδυνα! Κάποια στιγμή εκοιμήθη και ο Θεός τον έστειλε στον Παράδεισο. Μόλις τον είδαν στον Παράδεισο οι υπόλοιποι ξεσηκώθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν "από πού κι ώς πού αυτός στον Παράδεισο!" είπαν. Κι απάντησε ο Θεός "ξέρετε πόσους εξανάκγασε αυτός ο άνθρωπος να κάνουν τον σταυρό τους;" Έτσι και η ηγεσία μας...».«Ούτε ο γέροντας Παΐσιος τόση επιτυχία!», συμπλήρωσα και γελάσαμε με την ψυχή μας. «Φεύγω.Θα περάσω για καφέ στον γυρισμό εάν έχετε λίγο χρόνο», είπα κι έφυγα για τον γέροντα Γαβριήλ και την Παναγούδα...

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος : Στον γέροντα Γαβριήλ (Μέρος 3ο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.