12/3/18

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος (μέρος 1)


Syntomo-odoiporiko-sto-Agion-Oros-merow-1
Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος (μέρος 1)

Το Άγιον Όρος το επισκέπτομαι εδώ και 18 έτη σχεδόν κάθε χρόνο, πολλές φορές περισσότερες από μία φορά τον χρόνο. Κάθε επίσκεψή μου εκεί μια ανεξήγητη ευλογία συνόδευε τις υποθέσεις της ζωής μου, κάτι που είχα παρατηρήσει από την εποχή της εμπάθειας - με την κοσμική έννοια του όρου - που έγραφα άρθρα στις φοιτητικές εφημερίδες «Πίστη και βλακεία»κι έκανα άλλες αυτάρεσκες ανοησίες.

Παρ' όλες τις συνεχείς επισκέψεις, μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισα να υποψιάζομαι τι συμβαίνει εκεί, τον θησαυρό που αποτελεί για το Έθνος, τον κόσμο ολόκληρο αλλά κυρίως για τον καθένα προσωπικά που είναι γνήσιος αναζητητής, χωρίς προκαταλήψεις. Καθοριστική ήταν η επίσκεψή μου στο γνωστό πλέον γέροντα Γαβριήλ στο Κελλί Οσίου Χριστοδούλου κάτω από τις Καρυές όπου ο γέροντας με την διόρασή του εν μέσω άλλων άρχισε να λέει πράγματα για μένα, διηγούμενος τάχα μου μία ιστορία κάποιου από την Θεσσαλονίκη. Έφυγα κεραυνοβολημένος σε σημείο να μην μπορώ να βρω την εξώπορτα να φύγω...
Στην συνέχεια οι επισκέψεις μου έγιναν κυρίως για την ωφέλεια φίλων και συγγενών για να μοιραστώ μαζί τους το θαύμα της ύπαρξης αυτών των σπουδαίων γερόντων και με την ελπίδα να αφυπνιστεί και σε αυτούς η χαμένη τους Πίστη, η απώλεια της οποίας οδήγησε πολλούς εξ' αυτών στην κατάθλιψη και την καταστροφή.

Η τελευταία επίσκεψή μου έγινε πριν 4 χρόνια. Τέσσερα χρόνια μεγάλου αγώνα στα επαγγελματικά εν μέσω οικονομικής κρίσης, έχοντας όμως πετύχει - με την βοήθεια του Θεού - να παραμείνω όρθιος παρ' όλα αυτά. Η θέληση της επίσκεψης δεδομένη αλλά οι υποχρεώσεις δεν άφηναν ώσπου κάποια πολύ προσωπικά ειδικά προβλήματα θέσαν τέλος στις αναβολές.

Έτσι ξεκίνησα το Σάββατο στις 3 η ώρα το πρωί, αφού πρώτα αγαπητοί φίλοι από την Αλεξανδρούπολη με διευκόλυναν για το Διαμονητήριο (Ανέστη - Αντώνη ευχαριστώ). Στις 6.30 το πρωί ήμουν έξω από το Γραφείο Προσκυνητών. Πήρα το Ειδικό Διαμονητήριο για το Σεράι (Σκήτη Αγίου Ανδρέα) κοντά στις Καρυές και με το πλοιαράκι «Αγία Άννα» ξεκινήσαμε στις 7 για την είσοδό μας.


Syntomo-odoiporiko-sto-Agion-Oros-merow-1
 
Στο καράβι εκτός των Ελήνων, Ρώσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και ελάχιστοι δυτικοευρωπαίοι προσκυνητές. Οι σλάβοι προσκυνητές ιδιαίτερα έπαιζαν κατά την διαδρομή με τους γλάρους, στους οποίους τείνοντας ένα κομμάτι μπισκότο αυτοί ορμούσαν καταδρομικά και το άρπαζαν από τα χέρια τους.

Syntomo-odoiporiko-sto-Agion-Oros-merow-1

Ίσως ήταν πιο ξένοιαστοι από εμάς, ίσως τους ήταν κάτι πρωτόγνωρο αλλά κατά γενική ομολογία οι Έλληνες προκυνητές ήμασταν πολύ σκεπτικοί και συλλογισμένοι, σε σχέση με αυτούς... Οι λίγοι δυτικοευρωπαίοι βγάζανε συνεχώς φωτογραφίες...

Κατά τις 9.30 - 10.00 ήμασταν στην Δάφνη, το λιμανάκι του Αγίου Όρους, ίδιο κι απαράλλαχτο όπως την τελευταία φορά. Το κοσμικό άγχος να φτάσουμε «γρήγορα», «πρώτοι», τα σπρωξίδια και τα άλλα κατάλοιπα του έξω κόσμου που είχαν οι πιο «νέοι» προσκυνητές, εδώ δεν έχουν νόημα. Σαν «παλιός» αυτό το ξέρω. Το θέμα είναι να συντονιστείς με τον μέσα χρόνο της καρδιάς σου και όλα θα γίνουν όπως πρέπει να γίνουν...

Μόλις κατεβήκαμε από το πλοίο πολλοί έτρεξαν να προλάβουν να μπουν «πρώτοι» στο λεωφορείο 300 μακρυά όμως αυτό ήταν χαλασμένο στην άκρη του δρόμου... Οι πιο παλιοί που πηγαίναμε αργά με το πάσο μας και χαζεύοντας, πετύχαμε το λεωφορείο που θα αντικαταστούσε το χαλασμένο και το οποίο σταμάτησε ακριβώς μπροστά μας...

Ανεβήκαμε γύρω στα 70 (!!!) άτομα και ξεκινήσαμε τον ανήφορο. Σκόνη και κακό παντού... Πεθύμησα τα παλιά μονοπάτια από τα οποία πηγαίναμε παλιά στις Καρυές καθώς και τον ...παλιό εαυτό μου κατά αρκετά χρόνια μικρότερο όπου οι δυνάμεις ήταν περισσότερες. Τα ερωτήματα πάρα πολλά στο κεφάλι μου στριφογυρίζουν στη διαδρομή. Θυμήθηκα τον γέροντα Παΐσιο και το πόσο κάθετος ήταν στην εκκοσμίκευση του Αγίου όρους και ιδιαίτερα στην διάνοιξη νέων δρόμων, οι οποίοι από ότι πλέον έβλεπα σιγά-σιγά ασφαλτοστρώνονται... 

Θυμήθηκα την συγκλονιστική αναφορά στην βιογραφία του, όπου ο γέροντας κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του και σε περασμένη ηλικία, κατεβαίνοντας με το καράβι στην Δάφνη, αρνήθηκε να ανέβει στο λεωφορείο, παρ' όλες τις παροτρύνσεις των υπολοίπων μοναχών και κοσμικών και πήρε τον δρόμο για τις Καρυές με τα πόδια κουβαλώντας το καλογερικό ταγάρι, για να μην προδώσει αυτά που πίστευε...Μαζί του πήγε κι ένας νέος ο οποίος τον ακολούθησε ως τις Καρυές όπου φτάσανε το βράδυ κατακρυωμένοι... 

Θυμήθηκα τις δικές μου παρόμοιες απόλυτες διακυρήξεις ενώπιον άλλων περί της αναγκαιότητας της μη χρήσης αυτοκινήτων εντός του Αγίου Όρους και ντράπηκα... Όταν είχα διαβάσει το εν λόγω απόσπασμα έκλαψα από συγκίνηση για το μεγαλείο του γέροντα - τώρα έκλαιγα για τα χάλια μου και θυμήθηκα τα λόγια του γέροντα που έλεγε «ό,τι κατηγοράμε στους άλλους επιτρέπει ο Θεός να το πάθουμε για να μετανοήσουμε»...

Νά 'ναι ευλογημένο γέροντα...

Σύντομο οδοιπορικό στο Άγιον Όρος (Μέρος 2ο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράφεται μόνο με Ελληνικούς χαρακτήρες.
Σχόλια που δεν δεν είναι σοβαρά θα διαγράφονται.
Η ευθύνη των σχολίων ανήκει αποκλειστικά και μόνο στους σχολιαστές.